Wołów chroniły nie tylko cegły. Jego obronę tworzyły również fosy, stawy i możliwość wykorzystania wody podczas oblężenia. Miasto korzystało z krajobrazu, który utrudniał przeciwnikowi dotarcie do umocnień.
Bimler, analizując między innymi format cegły 26 × 12 × 9 centymetrów, datował murowane obwarowania na schyłek XIII lub początek XIV wieku. Nie zachował się dokument jednoznacznie podający rok ich budowy. Badacz zmierzył grubość muru przy przejściu w sąsiedztwie plebanii: około 1,25 metra. Pierwotną wysokość rekonstruował na około 6 metrów, a wraz z przedpiersiem i blankami — około 8 metrów.
Podczas wojny trzydziestoletniej Wołów zdobyli Szwedzi w 1640 roku. W 1642 roku wojska cesarskie odbiły go na krótko, a w 1644 roku ponownie atakowały szwedzką załogę.
W 1650 roku, mimo protestów książąt, dowództwo cesarskie nakazało rozebranie zewnętrznych fortyfikacji. Zachowane mury trwały znacznie dłużej; duży zakres rozbiórek nastąpił jeszcze w 1936 roku. Odcinki poddawano konserwacji w latach 1958–1959.
Idąc wzdłuż nich, oglądasz pozostałość systemu wielokrotnie rozbudowywanego, niszczonego i dostosowywanego do nowych sposobów walki.