Brama Wrocławska zamykała miasto od wschodu. Na widoku Wernera z połowy XVIII wieku jej wieża ma cztery kondygnacje. Dawne opisy wspominają mocne wrota i bronę — opuszczaną kratę blokującą przejazd.
Brama była również miejscem reprezentacji władzy. Historyczny przekaz wymienia dekorację heraldyczną z 1601 roku, związaną z księciem Joachimem Fryderykiem i jego żoną Anną Marią, a także z miastem i rajcami.
Bimler zwrócił uwagę na zmiany przebiegu ulic we wschodniej części Wołowa. Rekonstruował przesunięcie pierwotnego wejścia i przekształcenie drogi prowadzącej ku zamkowi. To ważne zastrzeżenie: średniowieczny plan pozostaje czytelny, ale nie każda ulica zachowała dokładnie pierwotny przebieg.
Brama przetrwała zakończenie wojny trzydziestoletniej i powojenne rozbieranie zewnętrznych umocnień. Zlikwidowano ją dopiero w 1855 roku.
Dzisiaj otwarta ulica nie zdradza dawnego sposobu wejścia do miasta. Wyobraź sobie jednak wieżę, kratę i ciasny przejazd. Podróżny docierający od strony Wrocławia musiał przekroczyć wyraźnie zaznaczony próg miejskiej wspólnoty.