Powstanie kościoła i klasztoru karmelitów wiąże się z religijnymi przemianami Wołowa na początku XVIII wieku. Ważnym tłem była ugoda w Altranstädt z 1707 roku, po której fara św. Wawrzyńca pozostała świątynią protestancką. Katolicka wspólnota potrzebowała własnego ośrodka.
Na fundację klasztoru Johann Adam von Garnier przeznaczył 10 tysięcy guldenów. Karmelici przybyli z pobliskich Głębowic. Wykupiono nieruchomości, a przedsięwzięcie otrzymywało kolejne środki, ponieważ pierwsza suma nie wystarczała na realizację.
20 lipca 1713 roku uroczyście położono kamień węgielny pod budowę klasztoru. Prace trwały około jedenastu lat, natomiast konsekracja nowego kościoła nastąpiła w 1730 roku.
Fundacja miała również gospodarcze warunki. Mnisi przejęli prawa do warzenia piwa związane z zakupionymi posesjami, ale mogli korzystać z nich na własne potrzeby. Miejskie władze chroniły interesy rzemieślników przed konkurencją nowego zgromadzenia.
To szczegół pokazujący, jak religia, administracja i gospodarka splatały się w życiu miasta. Świątynia zamyka spacer po piastowskim Wołowie, ukazując świat, który ukształtował się po zakończeniu książęcych rządów.