Brama zamkowa prowadziła do przestrzeni odrębnej od miejskiej wspólnoty. Za nią znajdował się dwór książęcy wraz z pomieszczeniami mieszkalnymi, urzędami i zapleczem gospodarczym.
Kronikarz Friedrich Lucae w 1689 roku opisywał zamek otoczony fosami, do którego prowadził ozdobny most. Wspominał również dziedziniec, schody i sklepione galerie. Woda wyznaczała granicę rezydencji jeszcze wtedy, gdy jej średniowieczny charakter obronny był już znacznie osłabiony.
Przemiana postępowała podczas renesansowych rozbudów. Bimler wskazuje na zwężenie fosy i włączenie terenu zamku w obwód miasta przez usunięcie części dzielącego je muru. Nie przypisuje jednak wszystkim tym zmianom jednej pewnej daty.
Zamkowe otoczenie było miejscem intensywnej pracy. Dawne opisy wymieniają browar, piekarnię, łaźnię i stajnię mieszczącą 29 koni. Książęca rezydencja potrzebowała całego gospodarczego zaplecza.
Przy bramie warto więc wyobrazić sobie nie tylko władcę przybywającego na dziedziniec, ale również dostawy, służbę i urzędników. To przez ten próg przechodziła codzienność książęcego dworu.